Datum: zaterdag 20 augustus 2011
Locatie: Zijpodium Ijzerenleen
Website: http://www.yevgueni.be - www.myspace.com/yevgueni
Welkenraedt. Fabeldorp in het nabije oosten. Een plek die vooral bezocht wordt door mensen die in slaap vallen op de IC-trein van Oostende naar Eupen. Het station heeft faciliteiten voor Duitstaligen. Welkenraedt. Het vierde album van een groep die - om bij het spoor te blijven - klokvast nieuw werk uitbrengt: 2005, 2007, 2009 en 2011. Op zich zegt dat weinig natuurlijk. Maar het zou toch een teken kunnen zijn dat de motor goed is afgesteld. En dat er nog veel te zeggen valt.
Het is opvallend hoe goed Yevgueni het er vanaf heeft gebracht met die rare naam, in die rare taal (het Nederlands), in dat rare idioom. Het was de bedoeling om een oude traditie nieuw leven in te blazen. Het zijn een renaissance, 3 gouden albums, al zeker 1 evergreen en de beste zalen en festivals van de Lage Landen geworden. Yevgueni werd de sleepboot van een nieuwe lichting en is een marktleider van de afdeling moderne Nederlandstalige muziek. Volgens Facebook vinden 9.000 mensen dit leuk. En volgens Clement Peerens waren “The Beatles de Yevgueni van de jaren 60”.
Tijd om gas te geven. De nieuwe trainer heet Stef Kamil Carlens. Hij was al enige tijd belangrijk voor Yevgueni. Carlens assisteerde bij de aanmaak van ‘We zijn hier nu toch’ (2009) en bracht de titelsong met de groep tijdens de Nekka Nacht 2009. Dat leidde tot een nieuwe versie van dat nummer: een duet dat als ‘tussensingle’ werd uitgebracht. Carlens volgt Wouter Van Belle op. Hij laat na drie albums een solide kader achter en blijft betrokken partij. Het is geen verandering om de verandering. Yevgueni zoekt zijn grenzen en zijn groeimarges op. En die zitten eerst en vooral aan de muzikale kant. Dus moest het een volbloedmuzikant worden.
Stef Kamil is het groepslid zonder instrument op ‘Welkenraedt’. De zesde man die er al bij was tijdens de repetities. De loods die de groep uit haar comfortzone haalt en mee zoekt naar andere en nieuwe vormen en mogelijkheden. De niet aflatende diepgraver die de rockflank van Yevgueni mooi weet bloot te leggen. Het muzikale spagaat is - nog - groter dan op ‘We zijn hier nu toch’ (2009). Met de losgeslagen wals ‘Zalige zot’ en de discolokomotief ‘Welkenraedt’ als uitersten. En ook tussenin gaat het veel meer richtingen uit. Er is meer verrassing, meer schwung. Er is al eens een noot minder. En daarom meer ruimte.
Klaas heeft - de voordelen en de nadelen van - een typische stem? Dan zorgen we voor variatie. Met Jan De Wilde die klinkt alsof hij per ongeluk een nacht in de koelcel van de beenhouwerij is opgesloten. Met Stef Kamil die zelfs in het Nederlands als David Bowie klinkt. En met Sarah Bettens die zich in de tweede helft van ‘Propere ruiten’ haast achteloos tegen de melodie aanvleit. Voor de anekdote: Klaas was in zijn Leuvense jaren altijd Gert Bettens als er op feestjes nummers van - toen nog - The Choice werden gezongen.
Het live-gevoel is ook duidelijk merkbaar aan de achterkant van de nummers. Hoor hoe mooi ‘Veel te mooie dag’ wordt uitgewuifd of hoe ‘Was er maar iemand’ ontploft op 3’16”. Een reden op zich om een/de cd te kopen… De verhalen zijn verdere stappen in het leven van Klaas Delrue. Een zelfbenoemde laatbloeier en een beslagen reiziger tussen jeugdsentiment (‘Sneeuwman’, ‘Hofstraat’) en volwassensentiment (het dubbelbodemige ‘Verder zonder haar’, ‘Propere ruiten’). Hij wordt duidelijk beter als crisismanager van zijn sombere momenten en hij is na 35 jaren in dit leven hoopvol. Gewoon, hoopvol.
Foto: © Koen Bauters
