Datum: zaterdag 20 augustus 2011
Locatie: Hoofdpodium Grote Markt
Website: http://www.gabrielrios.be
Gabriel Ríos (San Juan, 1978) is een Puerto Ricaanse muzikant, die tegenwoordig in Brooklyn, New York woont. Hij studeerde in Gent schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK). Ríos is zowel gitarist als zanger en tekstschrijver. Ríos werd geboren in Puerto Rico. In 1996 verhuist hij, na het beëindigen van zijn opleiding aan de Academia del Perpetuo Socorro, naar Gent, België.
Popmuziek verandert voortdurend. En steeds sneller. Er zijn echter wetmatigheden die nooit veranderen. Volgens de overlevering heeft een artiest op zijn derde album zijn invloeden verwerkt. Hij zet een duideljke lijn uit en wordt volwassen. Een derde album wordt daarom vaak als cruciaal bestempeld. Het is het maturiteitsexamen, de lakmoesproef. Het derde album van Gabriel Rios is cruciaal. Verder beantwoordt het aan geen enkele wetmatigheid. ‘The Dangerous Return’ is een ongewoon album. Ondanks het feit dat het volgens de regels van de kunst is gemaakt en er geen moment moeilijkdoenerij mee gemoeid is. Weinig is echter wat het lijkt en er is veel anders dan wat we gewend waren. Het valt niet op. En dat is een grote kwaliteit.
‘The Dangerous Return’ draagt meer dan ooit de handtekening van Gabriel Rios. Tegelijkertijd zijn er meer mensen dan ooit te voren betrokken. Ze komen in lagen. In de voorste schil zitten Jef Neve en Kobe Proesmans. Ze zijn al enige tijd sleutelfiguren binnen het artistieke proces van Rios maar ze houden afstand. Tijdens de aanmaak van ‘The Dangerous Return’ waren ze er alleen op de momenten dat het nodig was. Jef Neve is een bekend jazzpianist. Kobe Proesmans is een befaamd percussionist. Maar hier even niet. Neve gaat waar de nummers dat willen en zet een paar pure popsongs (‘Dauphine’, ‘The Things We Know’) mee in elkaar. Proesmans vindt de job van zijn leven: drummer. Iets wat hij nog nooit had gedaan. De regisseur van ‘The Dangerous Return’ is Wim De Wilde, een man met een hoge lat die muziek op een goede film kan laten lijken. Het is hartverwarmend om te horen hoeveel instrumentarium en ambacht hier naar binnen is gesleurd. Om de zorg en de goede smaak te voelen waarmee het decor is gekozen. Om te zien welke stilistische en muzikale spagaten er binnen het album in zijn geheel en binnen elk nummer worden gehaald.
‘The Dangerous Return’ is een musical. ‘iamond’ ademt Gershwin en ‘Orion’ lijkt op een étude van een muziekstuk dat voorbestemd is voor Broadway. Maar dan lang geleden. ‘The Dangerous Return’ is Europees klassiek. Het titelnummer had in een opera van Kurt Weill kunnen zitten. ‘The Dangerous Return’ is singer-songwriter. Volgens Rios hadden we dat al kunnen horen op vorige albums. Maar dan hoor je hem in ‘Old Shoes’ pas echt hard brullen. ‘The Dangerous Retrun’ is hoogwaardige popmuziek. ‘Dauphine’ is de achterneef van het vrij volmaakte popnummer ‘The Look Of Love’ van ABC. En er zijn nog meer achterneven.
Ondertussen blijft er iets broeden onder die vrolijke bovenlaag. Dit is de man die dit land bewondert om zijn surrealisme. Die heroïsche krachten kan toedichten aan de meest alledaagse dingen. Die verslaafd is aan “the part that surprises me”. Zie ook de titel van het album. Rios gaat van de gebaande paden af. En als je dat doet, kan je volgens zijn geloof op rare plekken ( ... ‘apache territory’ ... ) belanden. Het is een krachttoer geworden. Een straffe. Weinig van wat vooraf ging, liet vermoeden dat Rios hier zou uitkomen. ‘The Dangerous Return’ had 40 jaar geleden of binnen 20 jaar kunnen gemaakt zijn. Het is een klassieke schoonheid met een moderne slag. Een hybride popplaat met een hoge houdbaarheid.
