Zeven jaar geleden blufte LEO VINCENT zich binnen bij DEEWEE als video-editor. Hij kreeg één duidelijke instructie: blijf van de apparatuur af en maak niets kapot. Uiteraard dook hij later weer op met demo’s die verdacht veel klonken alsof hij dat wél had gedaan.

“Don’t know much about history”
“Don’t know much about biographies”

Maar één ding weten we zeker: tegen de tijd dat LEO VINCENT in jouw stad arriveert, heeft hij waarschijnlijk alweer twee Tascam 8-tracks naar de eeuwige jachtvelden geholpen.

LEO VINCENT- Brusselaar, mislukt doelman, ex-schilder, ex-cameraman en uiteindelijk muzikant - heeft geen schrik van faders die langdurig in het rood staan, zeker niet terwijl hij ondertussen een pitch-knop probeert te herstellen. Sommigen noemen het disco voor nachtconciërges. Anderen noemen het glamrock voor ravers. De rest heeft nog niet geluisterd, want die heeft blijkbaar een echte job.

Om LEO VINCENT écht te begrijpen, stel je dit voor: je zit in de thuiscinema van wijlen Marc Bolan en kijkt naar een documentaire over Scatman John, geregisseerd door Jacques Tati, voorzien van een soundtrack door Ween, maar uitsluitend gespeeld op instrumenten van Cabaret Voltaire.

In samenwerking met Concertzaak.